Unha Leituga en apuros

Debátome entre a liña continuista leituguil que tantas dores, decepcións e chascos me leva proporcionado nos últimos meses,  e mesmo anos e a liña con flema británica.

Se non me paso moito por aquí proximamente, non mo teñades en conta.

Ide ata o fotolog, alí vos darei indicacións.

 Deica!

chuzame

No Comments »

Después de un tiempo, uno aprende la sutil diferencia  entre sostener una mano y encadenar un alma;
y uno aprende que el amor no significa acostarse y que una compañía no significa seguridad
y uno empieza a aprender que los besos no son contratos, los regalos no son promesas
y uno empieza a aceptar sus derrotas con la cabeza alta y los ojos abiertos
y uno aprende a construir todos sus caminos en el hoy, porque el terreno de mañana es demasiado inseguro para planes...y los futuros tienen una forma de caerse en la mitad.

Y después de un tiempo uno aprende que si es demasiado, hasta el calor del sol quema. Así que uno planta su propio jardín y decora su propia alma, en lugar de esperar a que alguien le traiga flores.

Y uno aprende que realmente puede aguantar, que uno realmente es fuerte, que uno realmente vale... y uno aprende y aprende... y con cada día uno aprende.
Con el tiempo comprendes que sólo quien es capaz de amarte con tus defectos, sin pretender cambiarte, puede brindarte toda la felicidad que deseas.
Con el tiempo entiendes que los verdaderos amigos son contados, y que quien no lucha por ellos tarde o temprano se verá rodeado sólo de amistades falsas.
Con el tiempo aprendes que las palabras dichas en un momento de ira pueden seguir lastimando a quien heriste, durante toda la vida.
Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia vivida con cada persona es irrepetible.
Con el tiempo comprendes que apresurar las cosas o forzarlas a que pasen ocasionará que al final no sean como esperabas.
Con el tiempo te das cuenta de que en realidad lo mejor no era el futuro, sino el momento que estabas viviendo justo en ese instante

Pero, desafortunadamente, sólo con el tiempo...

(lido nlo blog de cardesorden)

PD: Só espero, polo ben das dúas, que non sexa demasiado tarde.

chuzame

1 Comment »

Tiña pensado volver pasarme por aquí para contárvo-lo que está a acontecerme ultimamente. O principal? a bolsa Feuga na Radio Galega. E tirando de tópicos: non hai mal que por ben non veña, supoño.

 Pero o que ía se-lo tema principal acaba de trocarse secundario 'grazas' a un post que veño de recibir. Pégoo íntegro para que o poidades ler, e rebátoo a seguir:

No nos conocemos de nada, pero acabo de leer tu  fotolog de hoy en el que hablas de la noticia de la casa de Vilarchán y tengo que contestarte.

Para empezar, a ver si lo entiendes, en Vilarchán habrá el mismo nivel de racismo que podrá haber en cualquier otra ciudad. Por si no lo sabes, no es un problema contra una raza concreta, sino contra unos individuos concretos, pero pensar que es lo primero es perfecto para que cualquier persona como tú comente la noticia de la forma más demagoga posible y quedar así como la más tolerante.

Deberías conocer qué se cuece en O Vao, antes de opinar y de tachar a todo un pueblo de algo tan duro como es la palabra racismo.

Espero que cuando crees una familia, te vayas a vivir ahí ya que tanto apoyas la integración, verás qué bien se lo pasan tus hijos jugando entre jeringuillas y traficantes.

Y como sé que vas a responderme llamándome racista a mi también, me da igual lo que digas. A un lado de donde vivo residen varias familias gitanas, y al otro lado un grupo de drogadictos y delincuentes españoles. Contra los primeros no tengo absolutamente nada, en cambio contra los segundos sí. ¿Me convierte eso en una racista también?

Que por lo que he leído debes tener unos 20 añitos hija, todavía tienes mucho que aprender y mucha ingeniudad que perder, pero no te preocupes que la vida ya se encarga de enseñártelo.

Para comezar, hei dicir que rebater argumentos baseándose na idade do interlocutor e convidarme a vivir entre xeringas e traficantes non deixa en moi bo lugar ao meu novo amigo. O que máis graza me fai de todo é se cadra a derradeira frase. Quen me coñece sabe que de inxenua teño máis ben pouco, e os meus 20 'aniños' hai tempo que quedaron atrás. Por suposto que agardo que a vida me siga ensinando cousas como ata agora, e querido amigo, se te detés un pouco no meu blog lerás que pasei un par de anos vivindo enriba dunha narcosala e ademais é un tema que por desgraza quédame na familia, así que podo dicir que nese aspecto estou máis que curada de espantos, se é iso o que queres que a vida me amose. E si, sigo pensando que o que aquí se está a cocer é un problema de integración, un problema de racismo escudándose en temas de drogas, en 'seguridade' e no 'benestar' das familias que xa viven aí. A miña pregunta, sendo case tan demagoga coma o meu interlocutor, é: van face-lo mesmo con tódolos veciños? se descobren que o fillo da veciña de arriba trapichea vano botar da vila?.

O que si lle aconsello ao meu novo amigo, se non queren que a xente pense o mesmo ca min, se o tema é outro, é que cambien de voceiros nos medios de comunicación, porque o que está a quedar claro en todas partes é que se quen chega a mercar esa casa calquera outra familia, ninguén indagaría para atopar un argumento para non querelos como veciños.

 De tódolos xeitos, isto é o que máis me gusta de ter un blog, que quen o lea se sinta libre para opina-lo que sexa, esteamos dacordo ou non. Niso baséase a liberdade.

chuzame

No Comments »

Non fun alí a remata-los estudos de violín
Tampouco cando quería estudar Dereito
Nin cando quixen facer Historia ou Filoloxía Galega
Non fun face-lo segundo ciclo da carreira coma pensara nun comezo
Nin a continua-la miña andaina universitaria con Xornalismo

...e agora, de forma imprevista e inesperada, o día 20 comezo a miña andaina laboral aí. Estabamos condenadas, Compostela. Algún día ía ser, e son moi paciente.

Por favor, se precisades unha compañeira de piso (simpática, intelixente e limpa :P) ou sabedes de alguén que precise reencher un piso, avisádeme!! Que teño 10 días para atopar onde durmir, ou terei que ir baixo unha ponte

chuzame

1 Comment »

Hai un anaco estaba a ler o blog dunha das pensadoras da nosa era, a raparigha, cando de súpeto atopei unha das frases máis acertadas que veño de ler nos últimos tempos:

"Viaxar, durmir, namorar, son tres convites ao mesmo. Tres xeitos de ir a outra parte, a un lugar, a lugares que non sempre entendemos, que nunca gobernamos, que cada noite son distintos, e cada mañán deslúmbrannos e asústannos coma unha tarde de sarabia en outubro" -frase de Ángeles Maestretta modestamente traducida por min (sede benévolos)-

Mentres lía isto, comezou a soar unha das miñas cancións favoritas, e de súpeto, sen estar a facer nada extraordinario, sentinme ben. Coido que aínda me queda moito que camiñar e moito que pasar antes de chegar a sentirme como desexo: forte e feliz. Pero este é un bo camiño. As cousas ultimamente están a saír, dentro do que podo esperar, ben. A miña vida académica e a euskalduna finalizaron case ao mesmo tempo e a volta a casa está a ser mellor do que agardaba. E a partires de aí, mellorando.

As conversas de horas, as bágoas, os reproches e as desculpas valen a pena se o que conseguimos é seguir a ser atípicos, ser amigos pese a todo e face-lo que cremos que temos que facer, independentemente do que opinen os demais.

E aos demais, grazas aos que entendedes todo o que está a pasar, me apoiades e respetades. Ao resto tururú, teño tanto que facer de aquí en diante que non penso determe nin un minuto a prestarlle atención ao que teñades que dicir sobre algo que non entendedes. Algo que estades a anos luz de entender.

chuzame

2 Comments »

Esta mañán chorei de ledicia, por primeira vez en moito tempo (e emocionei ao meu pai, que falaba comigo por teléfono neses intres):

 Dereito da Información: 5'5 (e eu que pensaba que fixera un bo exame)

Historia Contemporánea e Cine: 7

Documental de creación: 7

Produción e realización en Radio: 8

Teoría da Comunicación Audiovisual: 8

Sistema Comunicativo español e vasco: 8

Comportamento Político: 9

Producción e Realización Audiovisuais: 9

... son Licenciada en Comunicación Audiovisual. Non o podo crer.

E o martes teño unha entrevista de traballo na Coruña, polo que recollo os meus bártulos bilboetas a todo correr e mañán a estas horas estarei subida nun autobús que me deixará de volta en Vincios. Quen me ía dicir que ía voltar a casa antes do que pensaba, antes do previsto, e con tan boas novas. Á vista do resultado, o teórico de conducir pode agardar... ogallá esta entrevista sexa mellor que as anteriores :-D

Vémonos en Churruca!

chuzame

No Comments »

chuzame

No Comments »

Supoño que agora moitos diredes 'sabíao', ou 'qué agardabas'. Pois eu o que agardaba non era isto. Eu agardaba a fin da loita armada, por riba de todo.

Baixo o meu punto de vista, todos se equivocaron. ETA cometeu un grave erro co atentado da T-4, no que morreron dúas persoas por pura mala sorte. E digo o da mala sorte porque o lugar onde se ía produci-lo atentado estaba desaloxado, agás por dúas persoas que durmían nos seus coches. O que nos leva a outra reflexión: por que durmían esas dúas persoas nos seus coches? Pois porque non eran de Madrid, vivían noutras comunidades. E que facían en Madrid? Ir buscar a alguén, porque o Estado centralizado só permite que os voos internacionais de longo percorrido cheguen a Madrid, e cando outras Comunidades plantexan xestiona-los seus aeroportos e amplia-la cobertura dos mesmos, Madrid di que non, non vaia ser que lles quiten importancia. Pero o centralismo exacerbado non é o tema de hoxe. Ao que ía, coido que ETA cometeu un grave erro co órdago que lanzou en Decembro. Estou convencida de que só pretendían lanzar un aviso, un pulso ao poder, pero trabucáronse nas formas. Un atentado, o roubo de armas ou o envío de cartas de extorsión a empresarios non son formas de garantir unha tregua.

Pero coido que desta vez non só foi ETA quen se equivocou. O PSOE confundiuse de camiño, por covarde. Tíñalle tanto medo ao voto de centro e ao pouco voto de dereita que raspa que non se atreveu a dar pasos importantes, pasos históricos. O que tiña que ter feito Zapatero (e o seu goberno, que non foi só cousa súa) era facer oídos xordos das críticas que lle chovían dende a dereita, e dende determinado sector da poboación que de súpeto, colleulle o gusto a saír de manifestación, e avanzar. Facer propostas, escoita-las do interlocutor e chegar a un termo intermedio. Que non queres que se independicen? Pois moi ben, pero cando menos non lles ilegalíce-lo partido.

Non hai ningunha xustificación política ou legal que permita ilegalizar un partido. Digan o que digan dende o goberno, é unha decisión anticonstitucional, coma a de pechar xornais. Onde se viu iso? Pois nas dictaduras. Estou convencida de que en Francia ninguén se cuestionou ilegaliza-lo partido de Le Pen (e si, coido que é a primeira vez que poño como exemplo de algo a Francia). Paréceme moi chistoso que nos escandalicemos co que fai Chávez en Venezuela, que pecha canles de TV por seren críticos co seu goberno, e nós aquí clausuramos Egunkaria e ilegalizamos todo o que cheire a abertzale. Independentemente de se estás dacordo con eles ou non, son unha opción política tan válida como pode se-la miña. E non é certo que estean a favor da loita armada como norma. Non é certo que sexan uns 'radicais' como norma. E tampouco é certo que cada contenedor que arde ou cada sucursal bancaria que se queima sexa por motivos políticos. Que en Vigo tamén arden e ninguén, agás Núñez Feijóo, falou de Batasuna en Galiza. Tamén se equivocou o PNV, sendo tan ou máis covarde se cadra que o PSOE. Se realmente o que queres é que o proceso avance, axuda a facer camiño, non fales de 'empurrar', senón de avanzar. O PNV, baixo o meu punto de vista, arrimouse á árbore que lle daba mellor sombra e mollouse en contadas ocasións. E por suposto, non vou falar do PP, porque eles teñen moi claro de onde veñen a meirande parte dos seus votos. Senón, non tería sentido que alentasen o discurso do medo ata nas eleccións municipais. Que xa me dirás qué lle importa a un de Motril ou a un de Ribadeo que a esquerda abertzale consiga ou non votos en Altsasu.

Con esta clase política covarde, máis preocupada polos votos das eleccións xerais que por facerlle un ben á sociedade, pouco imos avanzar. Interésalles moito que haxa un inimigo, reasinar pactos antiterrorismo, ser de cando en cando o centro de atención a nivel internacional porque hai uns tipos medio tolos que queren independizarse e matan xente. Con esta clase política o único que sinto é desprezo, porque non se decatan de que somos moitos os que confiamos na súa eficacia, no seu bo facer, para levar a cabo grandes proxectos, coma o da paz. Non se decatan de que estivo nas súas mans, de que o tiveron moi preto e que o deixaron escapar. A miña pregunta é: haberá máis oportunidades coma esta? e de habelas, vaise facer algo? O tempo dirá, pero eu non creo. Xa non confío en Madrid.

Se queredes ler máis: 1, 2, 3, 4,.

chuzame

3 Comments »

Estamos en plena rodaxe. A secuencia rodada onte estivo xenial, ata o punto que case se me saltan as bágoas. Pero non sen complicacións, claro, senón non andaría eu polo medio.

Conversas roubadas durante a rodaxe:

Por que non entra o audio/ Enchufaché-lo micro/ Pois esta é a entrada/ Cambia a XLR/ Hai que porlle Phantom/ Si, dalle ao Phantom/ Entra/ Non, isto é unha merda/ Por que lles deixarán as HDV aos de primeiro/ Á pértega fáltalle unha peza/ Se o soltas cae/ Quen deixou a cámara acesa/ Acabouse a batería/ Sopra demasiado vento, merda/ Imos probar un plano fixo/ Facemos planos aberrantes/ Si, despois probamos cámara en man/ En Canal Euskadi collen a cámara así, por debaixo/ Pois co pulso que teño/ Merda, os folios/ Que lle pasa ao balance/ Ai, que merda/ Isto non acaba nunca/ O caranguexo do trípode está mal/ Mira a burbulla/ A ver, barras/ Por que comeza a contar dende 5/ Está rebobinada/ Sí, barras outra vez/ A ver, cinco e...

E cousas así. Calquera diría que estamos a piques de obter un título. Uf.
Tremede, Almodóvares do mundo!

chuzame

No Comments »

Meu deus... son unha enferma.

O por que? Isto

Muliña, por favor, sé boa comigo.

chuzame

No Comments »