Unha Leituga en apuros

Debátome entre a liña continuista leituguil que tantas dores, decepcións e chascos me leva proporcionado nos últimos meses,  e mesmo anos e a liña con flema británica.

Se non me paso moito por aquí proximamente, non mo teñades en conta.

Ide ata o fotolog, alí vos darei indicacións.

 Deica!

chuzame

No Comments »

Como tódolos meses de Maio, xa vai sendo hora de que comece a publicar a miña lista de agasallos de cumpreanos (24 xa!) á que podedes recorrer se non se vos ocorre nada que regalarme, jaja.

 Teño bastantes cousas en mente, pero as primeiras están claras:

1- Munchkin, imprescindible e divertidérrimo xogo de mesa: http://www.edgeent.com/v2/edge_minisite.asp?eidm=56

2- no seu defecto, Star Munchkin:
http://www.edgeent.com/v2/edge_minisite.asp?eidm=60

3- un Nick Cave para min (oh, señor Cave, oh... esa voz, ese aspecto, esa forma de cantar!)

... o resto da lista está nun bloc no portátil, xa actualizarei con ela (preparádevos!)

Ah, e si, se todo vai ben, en Outubro vou a Toronto!

chuzame

No Comments »

Después de un tiempo, uno aprende la sutil diferencia  entre sostener una mano y encadenar un alma;
y uno aprende que el amor no significa acostarse y que una compañía no significa seguridad
y uno empieza a aprender que los besos no son contratos, los regalos no son promesas
y uno empieza a aceptar sus derrotas con la cabeza alta y los ojos abiertos
y uno aprende a construir todos sus caminos en el hoy, porque el terreno de mañana es demasiado inseguro para planes...y los futuros tienen una forma de caerse en la mitad.

Y después de un tiempo uno aprende que si es demasiado, hasta el calor del sol quema. Así que uno planta su propio jardín y decora su propia alma, en lugar de esperar a que alguien le traiga flores.

Y uno aprende que realmente puede aguantar, que uno realmente es fuerte, que uno realmente vale... y uno aprende y aprende... y con cada día uno aprende.
Con el tiempo comprendes que sólo quien es capaz de amarte con tus defectos, sin pretender cambiarte, puede brindarte toda la felicidad que deseas.
Con el tiempo entiendes que los verdaderos amigos son contados, y que quien no lucha por ellos tarde o temprano se verá rodeado sólo de amistades falsas.
Con el tiempo aprendes que las palabras dichas en un momento de ira pueden seguir lastimando a quien heriste, durante toda la vida.
Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia vivida con cada persona es irrepetible.
Con el tiempo comprendes que apresurar las cosas o forzarlas a que pasen ocasionará que al final no sean como esperabas.
Con el tiempo te das cuenta de que en realidad lo mejor no era el futuro, sino el momento que estabas viviendo justo en ese instante

Pero, desafortunadamente, sólo con el tiempo...

(lido nlo blog de cardesorden)

PD: Só espero, polo ben das dúas, que non sexa demasiado tarde.

chuzame

1 Comment »

Este mes fago 24 anos.
Levo traballando dende 2006, de bolsa en bolsa, de empresa en empresa.
Teño cotizados, dende entón, 17 días.
Sigo sen ter ningún tipo de dereito laboral e/ou persoal, traballando para empresas a través de fundacións, o que fai que non teña ningunha implicación final con elas, e polo tanto, elas non teñen ningunha responsabilidade cara min.
Levo facendo 40 horas semanais dende setembro.
Ata agora, cando cobrei, foi sempre menos que o salario mínimo interprofesional estipulado polo Goberno.
Non teño dereito a vacacións.
Se estou enferma máis de tres días, corro o risco de que me quiten a bolsa e chamen a outro bolseiro (si, si, isto aparece no contrato).
Iso si, segundo o resto do mundo, non teño dereito a queixa, que estou comezando. Non teño dereito a queixa, porque estou traballando. Non teño dereito a queixa, porque é algo do que estudiei...

E hoxe entérome que, por non poder, non podo nin solicita-la axuda ao aluguer do Ministerio de Vivenda, nin a Renda básica de emancipación da Xunta. Por que? porque nin estou traballando, nin estou no paro. Vivo no limbo dos bolseiros.

MANDA CARALLO.

PD: síntome con total dereito a ser malfalada agora mesmo, síntoo.

chuzame

4 Comments »

Pois por aquí ando:

 http://abada.es

Grazas aos Berberechos por todo, espero voltar algún día á radio. Definitivamente, o meu fogar.

chuzame

1 Comment »

Cuando nos encontramos hablabas siempre del amor.
El amor no es lo que piensas, el amor no es lo que piensas.

Cuando nos conocimos sólo buscabas libertad.
Eso lo buscamos todos, eso lo buscamos todos.

Cuando nos reencontramos querías volver a empezar.
Te confundiste con la soledad, te confundiste con la soledad.

Cuando nos dimos cuenta habían pasado años ya.
Acabarás haciéndome daño, acabaré haciéndote daño.

Cambiamos nuestros planes y hablabas de disfrutar el momento.
Un momento es muy poco tiempo, un momento es muy poco tiempo.

Cuando nos despedimos abrías una puerta más.
Encontrarás algo mejor, encontraré algo mejor.

El amor no es lo que piensas,  el amor no es lo que piensas...

... Mañán, mulleres e homes, saíde a manifestarvos e o domingo, facede o favor de ir votar. Polos que non puideron.

chuzame

No Comments »

Marabillosa película, modesta, fermosa e emocionante. Unha desas cousas pequenas que che sorprenden, che poñen os pelos de punta e que fan que se che escape unha bágoa sen querer (se non vos pasa, sodes de pedra).

A súa canción principal está nominada esta noite ao Oscar (estou escoitando a gala mentres escribo isto -que non temos Canal+!-) á Mellor canción orixinal, e o merece porque é perfecta. Como dixo alguén hoxe -moi acertadamente-: se hai xustiza no mundo, ten que gañar esta canción.

NOTA: Mentres redacto isto, acaban de darlle o Oscar a esta canción. :D

http://youtube.com/watch?v=XzQRuTwaFI8 - Falling slowly, de Glen Hansard.

E que dicir da letra, unha mostra:

Falling slowly, eyes that know me
And I can't go back
Moods that take me and erase me
And I'm painted black
You have suffered enough
And warred with yourself
It's time that you won

Take this sinking boat and point it home
We've still got time
Raise your hopeful voice you had a choice
You've made it now
Falling slowly sing your melody
I'll sing along

chuzame

2 Comments »

Todos os que me coñecedes un pouco sabedes que unha das épocas máis excitantes -non nese sentido, cochos- para min é esta que comeza: a campaña das eleccións xerais (curiosamente, en ano bisesto, será para ter máis días de campaña?).
Encántame, disfruto como unha nena analizando os programas electorais, os mitins, os actos públicos (sobretodo se hai nenos de por medio aos que bicar, moi pequenos, moi loiros, moitos nenos! e avoíñas con banderillas!). Que 15 días comezan! :D.
Non me van chegar as horas para tantas cousas como quero facer: ver os debates, as entrevistas, ler e escoitar análises, porcentaxes, intención de voto, enquisas a pé de urna... e non é porque me crea as promesas de ninguén, nin confíe en que vaia gañar tal ou cual candidato (de feito, a día de hoxe non teño decidido aínda o meu voto), pero é que toda esta parafernalia e o desplege informativo que se forma en torno a ela encántame. Por non falar da incertidume do día 9, claro... cun punto de partida tan axustado quen sabe qué pode acontecer.

Onte quedei esperando fronte á tele a que saísen os primeiros espazos electorais, e cal foi a miña sorpresa ao ver que en TVE eran os seguintes (tiven que anotalos, parecíame unha mágoa desperdiciar algo así):
Lucha internacionalista
Unión por Leganés
Los verdes
Ciudadanos en blanco
Falangistas
Movimiento católico español (por una España como dios manda - tu voto para los tuyos)
Partido Socialdemócrata
Partido Humanista (vota valiente)
Comunión Tradicionalista Carlista (vota tradición)

... non sei cal será a vosa opción política (a miña dende logo, ningunha destas), pero sexa cal sexa, por favor, ide votar o día 9 (creo que xa se abriu o prazo para solicitar o voto por correo, espabilade!), aínda que sexa en branco, co nariz tapado ou blasfemando, pero lembrade que non votar é darlle a victoria á opción maioritaria (e todos sabemos cal é). Maldita lei D'Hont!

...e se queredes saber a qué me dediquei onte á tarde: http://www.elcorreogallego.es/index.php?idMenu=561&int1=268020&idGaleria=1802

chuzame

No Comments »

As luces pola rúa, o frío na cara, pensar nos demais e saber que eles pensan en ti, os preparativos previos, a miña nai organizando o menú, o meu pai chamando a amigos aos que só chama por estas datas e aos que sempre di 'temos que vernos algún día destes', Teo e mais eu lembrando anos anteriores, agasallos horribles e anécdotas sobre atragantamentos con uvas, os xantares na de Purilla, as (marabillosas, divertidísimas) ceas cos Cabezas, o moito que me gusta a árbore da miña casa, o arrecendo a festa, o vestido de Fin de ano, a promesa incumprida de nunca máis saír esa noite (e a dor de pés do día seguinte), desempaquetar agasallos que xa sabes qué son, desempaquetar sorpresas inesperadas, a cara dos demais cando lles das o que mercaches pensando neles e ver que acertas, os sms inesperados, os nervios no estómago o minuto antes das uvas e a sensación de que non che vai dar tempo de comelas todas (sempre che dá), as postais por correo (cada vez menos) e por email (cada ano máis), os bicos, os saúdos, as apertas e a pequena bágoa que me esvara pola meixela sen que ninguén a vexa cada vez que rematan as badaladas, tódolos anos igual.

Son tan feliz os quince días que dura o Nadal...
PD: ...hace tiempo que yo ya no sonreía tanto.
'El amor valiente', Deluxe http://youtube.com/watch?v=VQuOeyUFW44

chuzame

3 Comments »

Xan era de Moaña, aínda que había uns anos que vivía a cabalo entre Vigo e Tirán. Era alto, atlético e remaba nun equipo de traíñas que de cando en vez gañaba algún trofeo. Conducía un R-5 vermello (debía de ser bastante cómico velo saír, tan alto, daquela miniatura) e tiña un bo gusto musical.

Concha era de Valadares, Vigo. Era pequeniña, de tez moi pálida, voz suave e riso contaxioso. Era unha rapaza algo tímida, pero coas ideas moi claras. Gustáballe escoitar música, ir a concertos, pero sobretodo gustáballe ler. 

Casualidades da vida, uns amigos comúns (un amigo de Xan e unha amiga de Concha) comezaron a saír, o que provocou non só que se coñeceran, senón que pasaran xuntos máis tempo do que seguramente lles tivese gustado ao comezo. E comezaron a falar, a coñecerse, a ver que tiñan máis cousas en común das que pensaban... e naceu o ¿amor?

Como tódalas parellas, Xan e Concha comparten segredos, teñen a súa propia canción (Como esperando abril, de Silvio), sábense seguros o un ao lado do outro, sortean como poden as horribles modas dos 80', fan plans de futuro e proxectos comúns... ata que un día todo se precipita, para ben (entro eu en escea). A partires de aí, o habitual en tódalas boas historias de amor: superar negativas, vencer ás faladurías e aos atrancos e ao feito de que a todo o mundo lle parecía unha tolemia que casaran (e moito máis polo civil!). O 18 de Novembro de 1983 casaron. Probablemente para eles fose un trámite daquela, un simple papel que certifica que son parella, cousa que xa eran dende había tempo. Un seguro legal, unha tranquilidade para as familias. Hoxe, 24 anos despois, están a celebralo, porque supoño que está ben pór unha data para celebrar esas cousas, pero en realidade a eles non lles fai falla ter un día. Basta velos a cotío para decatarse de canto se queren e canto se admiran o un ao outro. Basta velos para decatarse de que, despois de todo o que pasaron xuntos e de todo o que lles pasou a cada un, seguen queréndose non coma o primeiro día, quérense distinto, quérense mellor.

Non creo que exista o amor perfecto nin a media laranxa, pero hai dúas parellas que se asemellan moito a iso: os meus avós maternos, que seguen namorados o un do outro coma adolescentes, e os meus pais (Xan e Concha, por se non vos decatárades). Despois de todo, se teño dous exemplos tan preto que certifican que se non hai un amor perfecto, case-case, supoño que terei que comezar a crer... e a buscar.

Parabéns para eles, que sen buscalo o atoparon. Supoño que aí está o segredo.

PD: si, sei que fago trampas.

chuzame

3 Comments »