Unha Leituga en apuros

Debátome entre a liña continuista leituguil que tantas dores, decepcións e chascos me leva proporcionado nos últimos meses,  e mesmo anos e a liña con flema británica.

Se non me paso moito por aquí proximamente, non mo teñades en conta.

Ide ata o fotolog, alí vos darei indicacións.

 Deica!

chuzame

No Comments »

Después de un tiempo, uno aprende la sutil diferencia  entre sostener una mano y encadenar un alma;
y uno aprende que el amor no significa acostarse y que una compañía no significa seguridad
y uno empieza a aprender que los besos no son contratos, los regalos no son promesas
y uno empieza a aceptar sus derrotas con la cabeza alta y los ojos abiertos
y uno aprende a construir todos sus caminos en el hoy, porque el terreno de mañana es demasiado inseguro para planes...y los futuros tienen una forma de caerse en la mitad.

Y después de un tiempo uno aprende que si es demasiado, hasta el calor del sol quema. Así que uno planta su propio jardín y decora su propia alma, en lugar de esperar a que alguien le traiga flores.

Y uno aprende que realmente puede aguantar, que uno realmente es fuerte, que uno realmente vale... y uno aprende y aprende... y con cada día uno aprende.
Con el tiempo comprendes que sólo quien es capaz de amarte con tus defectos, sin pretender cambiarte, puede brindarte toda la felicidad que deseas.
Con el tiempo entiendes que los verdaderos amigos son contados, y que quien no lucha por ellos tarde o temprano se verá rodeado sólo de amistades falsas.
Con el tiempo aprendes que las palabras dichas en un momento de ira pueden seguir lastimando a quien heriste, durante toda la vida.
Con el tiempo te das cuenta de que cada experiencia vivida con cada persona es irrepetible.
Con el tiempo comprendes que apresurar las cosas o forzarlas a que pasen ocasionará que al final no sean como esperabas.
Con el tiempo te das cuenta de que en realidad lo mejor no era el futuro, sino el momento que estabas viviendo justo en ese instante

Pero, desafortunadamente, sólo con el tiempo...

(lido nlo blog de cardesorden)

PD: Só espero, polo ben das dúas, que non sexa demasiado tarde.

chuzame

1 Comment »

Este mes fago 24 anos.
Levo traballando dende 2006, de bolsa en bolsa, de empresa en empresa.
Teño cotizados, dende entón, 17 días.
Sigo sen ter ningún tipo de dereito laboral e/ou persoal, traballando para empresas a través de fundacións, o que fai que non teña ningunha implicación final con elas, e polo tanto, elas non teñen ningunha responsabilidade cara min.
Levo facendo 40 horas semanais dende setembro.
Ata agora, cando cobrei, foi sempre menos que o salario mínimo interprofesional estipulado polo Goberno.
Non teño dereito a vacacións.
Se estou enferma máis de tres días, corro o risco de que me quiten a bolsa e chamen a outro bolseiro (si, si, isto aparece no contrato).
Iso si, segundo o resto do mundo, non teño dereito a queixa, que estou comezando. Non teño dereito a queixa, porque estou traballando. Non teño dereito a queixa, porque é algo do que estudiei...

E hoxe entérome que, por non poder, non podo nin solicita-la axuda ao aluguer do Ministerio de Vivenda, nin a Renda básica de emancipación da Xunta. Por que? porque nin estou traballando, nin estou no paro. Vivo no limbo dos bolseiros.

MANDA CARALLO.

PD: síntome con total dereito a ser malfalada agora mesmo, síntoo.

chuzame

4 Comments »

Porque non fai falla ir a Guantánamo para dar con ela.

 Cando o outro día vexo na tele que un dos etarras é ingresado no hospital un día despois de ser detido, o primeiro que me veu á cabeza foi unha imaxe que teño gravada a lume: Unha rapaza que aparece no documental de Medem, 'Euskal pilota', falando de cómo a torturaron cando estivo detida, en concreto contaba cómo a afogaban cunha bolsa na cabeza e lle puñan electrodos... imposible esquecelo.

Todo parecía sospeitoso, cando de súpeto, para amañalo sae o Ministro de Xustiza dicindo que 'non hai que esquecer contra quen loitamos'. Amigo... excusatio non petita, accusatio manifesta. E mentres nos medios de comunicación obvian o tema, mentres a clase política pasa por riba da sombra da tortura sen mollarse unha vez máis, ten que ser un xuíz quen alce a voz sobre o acontecido.

E non, antes de que os demagogos de sempre me preguntedes de qué lado estou, xa volo respondo eu: estou do lado da xustiza, pero da xustiza de verdade, non da que para obter unha resposta dá unha labazada. Vaia un mundo máis xusto o que creamos, no que o poder se demostra con violencia. Maquiavelo asustaríase con nós.

chuzame

5 Comments »

As luces pola rúa, o frío na cara, pensar nos demais e saber que eles pensan en ti, os preparativos previos, a miña nai organizando o menú, o meu pai chamando a amigos aos que só chama por estas datas e aos que sempre di 'temos que vernos algún día destes', Teo e mais eu lembrando anos anteriores, agasallos horribles e anécdotas sobre atragantamentos con uvas, os xantares na de Purilla, as (marabillosas, divertidísimas) ceas cos Cabezas, o moito que me gusta a árbore da miña casa, o arrecendo a festa, o vestido de Fin de ano, a promesa incumprida de nunca máis saír esa noite (e a dor de pés do día seguinte), desempaquetar agasallos que xa sabes qué son, desempaquetar sorpresas inesperadas, a cara dos demais cando lles das o que mercaches pensando neles e ver que acertas, os sms inesperados, os nervios no estómago o minuto antes das uvas e a sensación de que non che vai dar tempo de comelas todas (sempre che dá), as postais por correo (cada vez menos) e por email (cada ano máis), os bicos, os saúdos, as apertas e a pequena bágoa que me esvara pola meixela sen que ninguén a vexa cada vez que rematan as badaladas, tódolos anos igual.

Son tan feliz os quince días que dura o Nadal...
PD: ...hace tiempo que yo ya no sonreía tanto.
'El amor valiente', Deluxe http://youtube.com/watch?v=VQuOeyUFW44

chuzame

3 Comments »

Xan era de Moaña, aínda que había uns anos que vivía a cabalo entre Vigo e Tirán. Era alto, atlético e remaba nun equipo de traíñas que de cando en vez gañaba algún trofeo. Conducía un R-5 vermello (debía de ser bastante cómico velo saír, tan alto, daquela miniatura) e tiña un bo gusto musical.

Concha era de Valadares, Vigo. Era pequeniña, de tez moi pálida, voz suave e riso contaxioso. Era unha rapaza algo tímida, pero coas ideas moi claras. Gustáballe escoitar música, ir a concertos, pero sobretodo gustáballe ler. 

Casualidades da vida, uns amigos comúns (un amigo de Xan e unha amiga de Concha) comezaron a saír, o que provocou non só que se coñeceran, senón que pasaran xuntos máis tempo do que seguramente lles tivese gustado ao comezo. E comezaron a falar, a coñecerse, a ver que tiñan máis cousas en común das que pensaban... e naceu o ¿amor?

Como tódalas parellas, Xan e Concha comparten segredos, teñen a súa propia canción (Como esperando abril, de Silvio), sábense seguros o un ao lado do outro, sortean como poden as horribles modas dos 80', fan plans de futuro e proxectos comúns... ata que un día todo se precipita, para ben (entro eu en escea). A partires de aí, o habitual en tódalas boas historias de amor: superar negativas, vencer ás faladurías e aos atrancos e ao feito de que a todo o mundo lle parecía unha tolemia que casaran (e moito máis polo civil!). O 18 de Novembro de 1983 casaron. Probablemente para eles fose un trámite daquela, un simple papel que certifica que son parella, cousa que xa eran dende había tempo. Un seguro legal, unha tranquilidade para as familias. Hoxe, 24 anos despois, están a celebralo, porque supoño que está ben pór unha data para celebrar esas cousas, pero en realidade a eles non lles fai falla ter un día. Basta velos a cotío para decatarse de canto se queren e canto se admiran o un ao outro. Basta velos para decatarse de que, despois de todo o que pasaron xuntos e de todo o que lles pasou a cada un, seguen queréndose non coma o primeiro día, quérense distinto, quérense mellor.

Non creo que exista o amor perfecto nin a media laranxa, pero hai dúas parellas que se asemellan moito a iso: os meus avós maternos, que seguen namorados o un do outro coma adolescentes, e os meus pais (Xan e Concha, por se non vos decatárades). Despois de todo, se teño dous exemplos tan preto que certifican que se non hai un amor perfecto, case-case, supoño que terei que comezar a crer... e a buscar.

Parabéns para eles, que sen buscalo o atoparon. Supoño que aí está o segredo.

PD: si, sei que fago trampas.

chuzame

3 Comments »

Ultimamente non teño nin tempo.

Sei que soa a excusa e que sempre digo o mesmo, pero é certo. De feito, ando a tantas cousas ultimamente que no anterior post esquecín pega-la ligazón á que quería facer referencia. Non era nada importante (case nunca o é), simplemente un artigo escrito por vaitetisaberquén da Voz de Galicia no que non se vertía para nada a opinión da autora. Imparcial imparcial.

A noite de onte foi do máis divertida. Iso de disfrazarse de nenas vudú (véxase Tim Burton para máis referencias) e que a xente te confunda cun zombie... ben, zombie parezo hoxe, a verdade. Vaia ponte de Tódolos Santos!

...déixovos, teño que traballar!

chuzame

3 Comments »

chuzame

1 Comment »

En fin...

Seguro que moitos de vós oístesme algunha vez proferir improperios (suaves, sempre, que eu non son de dicir cousas malsoantes) contra Yo-YoLanda (e máis agora que traballa na versión galega do Cifras e Letras). A miña nai sempre insiste en que vaia ao concurso (500 euriños por programa... non era mala idea) pero a soa visión de Yo-YoLanda in person bótame para atrás. A súa 'poesía' por chamarlle algo non me gusta nada, pero quizais sexa a súa persoa o que máis me alporiza. Non podo entender cómo se pode ser tan... non hai palabra que a defina por completo na súa pedantería. E iso antes de entrar hoxe na páxina de Aduaneiros. Amigo!

 Hai un par de meses entrei en Aduaneiros e vin unha das súas creacións, na que Yo-YoLanda imitaba ás 'mariquitas', aquelas bonecas con roupa de papel de quita e pon, cos seus trapiños. Fíxome gracia, a verdade, porque coma o resto dos seus deseños, tiña bastante coña. Cal é a miña sorpresa cando hoxe volvo entrar (de forma casual, prométovolo) e vexo isto. Despois lin en Vieiros o resto da noticia... vas gañado amigos, Castiñeira.

chuzame

4 Comments »

Tiña pensado volver pasarme por aquí para contárvo-lo que está a acontecerme ultimamente. O principal? a bolsa Feuga na Radio Galega. E tirando de tópicos: non hai mal que por ben non veña, supoño.

 Pero o que ía se-lo tema principal acaba de trocarse secundario 'grazas' a un post que veño de recibir. Pégoo íntegro para que o poidades ler, e rebátoo a seguir:

No nos conocemos de nada, pero acabo de leer tu  fotolog de hoy en el que hablas de la noticia de la casa de Vilarchán y tengo que contestarte.

Para empezar, a ver si lo entiendes, en Vilarchán habrá el mismo nivel de racismo que podrá haber en cualquier otra ciudad. Por si no lo sabes, no es un problema contra una raza concreta, sino contra unos individuos concretos, pero pensar que es lo primero es perfecto para que cualquier persona como tú comente la noticia de la forma más demagoga posible y quedar así como la más tolerante.

Deberías conocer qué se cuece en O Vao, antes de opinar y de tachar a todo un pueblo de algo tan duro como es la palabra racismo.

Espero que cuando crees una familia, te vayas a vivir ahí ya que tanto apoyas la integración, verás qué bien se lo pasan tus hijos jugando entre jeringuillas y traficantes.

Y como sé que vas a responderme llamándome racista a mi también, me da igual lo que digas. A un lado de donde vivo residen varias familias gitanas, y al otro lado un grupo de drogadictos y delincuentes españoles. Contra los primeros no tengo absolutamente nada, en cambio contra los segundos sí. ¿Me convierte eso en una racista también?

Que por lo que he leído debes tener unos 20 añitos hija, todavía tienes mucho que aprender y mucha ingeniudad que perder, pero no te preocupes que la vida ya se encarga de enseñártelo.

Para comezar, hei dicir que rebater argumentos baseándose na idade do interlocutor e convidarme a vivir entre xeringas e traficantes non deixa en moi bo lugar ao meu novo amigo. O que máis graza me fai de todo é se cadra a derradeira frase. Quen me coñece sabe que de inxenua teño máis ben pouco, e os meus 20 'aniños' hai tempo que quedaron atrás. Por suposto que agardo que a vida me siga ensinando cousas como ata agora, e querido amigo, se te detés un pouco no meu blog lerás que pasei un par de anos vivindo enriba dunha narcosala e ademais é un tema que por desgraza quédame na familia, así que podo dicir que nese aspecto estou máis que curada de espantos, se é iso o que queres que a vida me amose. E si, sigo pensando que o que aquí se está a cocer é un problema de integración, un problema de racismo escudándose en temas de drogas, en 'seguridade' e no 'benestar' das familias que xa viven aí. A miña pregunta, sendo case tan demagoga coma o meu interlocutor, é: van face-lo mesmo con tódolos veciños? se descobren que o fillo da veciña de arriba trapichea vano botar da vila?.

O que si lle aconsello ao meu novo amigo, se non queren que a xente pense o mesmo ca min, se o tema é outro, é que cambien de voceiros nos medios de comunicación, porque o que está a quedar claro en todas partes é que se quen chega a mercar esa casa calquera outra familia, ninguén indagaría para atopar un argumento para non querelos como veciños.

 De tódolos xeitos, isto é o que máis me gusta de ter un blog, que quen o lea se sinta libre para opina-lo que sexa, esteamos dacordo ou non. Niso baséase a liberdade.

chuzame

No Comments »