Rematou o verán, definitivamente, e con el, como dixen onte, caeu outro dos meus ideais (se queredes ler máis sobre o tema, aquí). Tódalas experiencias teñen algunha utilidade, aínda que nun comezo non lla vexamos. Eu sei que o primeiro despido serve (servirame) para aprender a levar estas cousas con dignidade, para aprender a saír pola porta coa cabeza ben alta, sobretodo en casos coma este, sabendo que non é pola miña culpa e que todo o que puiden facer, fíxeno. E máis. Non creo que teña nin que ocultalo nin que avergoñarme... o mundo (audiovisual) é así; precario.

Un verán que remata, unha posible beca en trámite, un proceso de reconstrucción sobre seguro entre nós, unha vida social interesante e unha familia que (malia todo o que fago) segue aí... non me entristezo porque teño motivos máis que de sobra para ser feliz, e o que parecía a fin do mundo (a non-renovación) converteuse noutro reto a superar, noutra proba... quen sabe, ata pode saír ben.

Lección aprendida? hai que saber valora-lo que os demais fan por nós, e xulgar despois.

Chuzame! chuzame -

3 Comments »