Bob Dylan trabucouse cando dixo aquilo de 'Time passes slowly up here in the mountains'. Estes dez días pasaron tan rápido e teño a sensación de que os aproveitei tan mal que dá rabia ter que marchar. Esta noite toca volta a Bilbo para facer algúns trámites (e para, con sorte, estar un pouco máis preto dese L verde que tanto medo me dá). Non sei exactamente qué día hei vir de volta a Vincios, pero non creo que sexa moi tarde (tampouco quero adiantar acontecementos, a verdade).

De momento teño a sensación de que estes días foron, coma tantas outras veces, unha visita e non o que realmente significan: unha volta á orixe (coma Larsa). Nunca fun quen de asimilar dignamente as etapas de cambio, pero desta vez o certo é que teño moitas ganas de afronta-lo que en principio é o descalabro dos meus supostos plans de futuro e enfrontarme a esta nova etapa de cambios a tódolos niveis, a sabendas de que as persoas que me queren e ás que lle importo están aí, dando o seu apoio sen xulgar.

 Ao que ía, que sempre me vou camiño de Úbeda: grazas por escoitarme, por facer flan (mamá, quérote! :P), por darme aloxamento auriense, por tirarme das orellas por faltar ao meu compromiso compostelán, por facer plans para viaxes pendentes, por convidarme a concertos e animarme, por estar aí sen ter que pedilo e por convencerme de que este verán vai ser, cando menos, algo do que aprender. Que queda moito por diante! 

PD: Marta converteuse, sen eu velo, na gañadora do Primeiro premio da EIS de Vigo pola curtametraxe 'Sueños'. É ou non unha pequena xenio?

Chuzame! chúzame -