Supoño que agora moitos diredes 'sabíao', ou 'qué agardabas'. Pois eu o que agardaba non era isto. Eu agardaba a fin da loita armada, por riba de todo.

Baixo o meu punto de vista, todos se equivocaron. ETA cometeu un grave erro co atentado da T-4, no que morreron dúas persoas por pura mala sorte. E digo o da mala sorte porque o lugar onde se ía produci-lo atentado estaba desaloxado, agás por dúas persoas que durmían nos seus coches. O que nos leva a outra reflexión: por que durmían esas dúas persoas nos seus coches? Pois porque non eran de Madrid, vivían noutras comunidades. E que facían en Madrid? Ir buscar a alguén, porque o Estado centralizado só permite que os voos internacionais de longo percorrido cheguen a Madrid, e cando outras Comunidades plantexan xestiona-los seus aeroportos e amplia-la cobertura dos mesmos, Madrid di que non, non vaia ser que lles quiten importancia. Pero o centralismo exacerbado non é o tema de hoxe. Ao que ía, coido que ETA cometeu un grave erro co órdago que lanzou en Decembro. Estou convencida de que só pretendían lanzar un aviso, un pulso ao poder, pero trabucáronse nas formas. Un atentado, o roubo de armas ou o envío de cartas de extorsión a empresarios non son formas de garantir unha tregua.

Pero coido que desta vez non só foi ETA quen se equivocou. O PSOE confundiuse de camiño, por covarde. Tíñalle tanto medo ao voto de centro e ao pouco voto de dereita que raspa que non se atreveu a dar pasos importantes, pasos históricos. O que tiña que ter feito Zapatero (e o seu goberno, que non foi só cousa súa) era facer oídos xordos das críticas que lle chovían dende a dereita, e dende determinado sector da poboación que de súpeto, colleulle o gusto a saír de manifestación, e avanzar. Facer propostas, escoita-las do interlocutor e chegar a un termo intermedio. Que non queres que se independicen? Pois moi ben, pero cando menos non lles ilegalíce-lo partido.

Non hai ningunha xustificación política ou legal que permita ilegalizar un partido. Digan o que digan dende o goberno, é unha decisión anticonstitucional, coma a de pechar xornais. Onde se viu iso? Pois nas dictaduras. Estou convencida de que en Francia ninguén se cuestionou ilegaliza-lo partido de Le Pen (e si, coido que é a primeira vez que poño como exemplo de algo a Francia). Paréceme moi chistoso que nos escandalicemos co que fai Chávez en Venezuela, que pecha canles de TV por seren críticos co seu goberno, e nós aquí clausuramos Egunkaria e ilegalizamos todo o que cheire a abertzale. Independentemente de se estás dacordo con eles ou non, son unha opción política tan válida como pode se-la miña. E non é certo que estean a favor da loita armada como norma. Non é certo que sexan uns 'radicais' como norma. E tampouco é certo que cada contenedor que arde ou cada sucursal bancaria que se queima sexa por motivos políticos. Que en Vigo tamén arden e ninguén, agás Núñez Feijóo, falou de Batasuna en Galiza. Tamén se equivocou o PNV, sendo tan ou máis covarde se cadra que o PSOE. Se realmente o que queres é que o proceso avance, axuda a facer camiño, non fales de 'empurrar', senón de avanzar. O PNV, baixo o meu punto de vista, arrimouse á árbore que lle daba mellor sombra e mollouse en contadas ocasións. E por suposto, non vou falar do PP, porque eles teñen moi claro de onde veñen a meirande parte dos seus votos. Senón, non tería sentido que alentasen o discurso do medo ata nas eleccións municipais. Que xa me dirás qué lle importa a un de Motril ou a un de Ribadeo que a esquerda abertzale consiga ou non votos en Altsasu.

Con esta clase política covarde, máis preocupada polos votos das eleccións xerais que por facerlle un ben á sociedade, pouco imos avanzar. Interésalles moito que haxa un inimigo, reasinar pactos antiterrorismo, ser de cando en cando o centro de atención a nivel internacional porque hai uns tipos medio tolos que queren independizarse e matan xente. Con esta clase política o único que sinto é desprezo, porque non se decatan de que somos moitos os que confiamos na súa eficacia, no seu bo facer, para levar a cabo grandes proxectos, coma o da paz. Non se decatan de que estivo nas súas mans, de que o tiveron moi preto e que o deixaron escapar. A miña pregunta é: haberá máis oportunidades coma esta? e de habelas, vaise facer algo? O tempo dirá, pero eu non creo. Xa non confío en Madrid.

Se queredes ler máis: 1, 2, 3, 4,.

Chuzame! chúzame -