Xuño 2007
Monthly Archive
LICENCIADA
Posted by leituga on 29 Xun 2007 | Tagged as: Caos, Cousas..., Leitugadas
Esta mañán chorei de ledicia, por primeira vez en moito tempo (e emocionei ao meu pai, que falaba comigo por teléfono neses intres):
Dereito da Información: 5'5 (e eu que pensaba que fixera un bo exame)
Historia Contemporánea e Cine: 7
Documental de creación: 7
Produción e realización en Radio: 8
Teoría da Comunicación Audiovisual: 8
Sistema Comunicativo español e vasco: 8
Comportamento Político: 9
Producción e Realización Audiovisuais: 9
... son Licenciada en Comunicación Audiovisual. Non o podo crer.
E o martes teño unha entrevista de traballo na Coruña, polo que recollo os meus bártulos bilboetas a todo correr e mañán a estas horas estarei subida nun autobús que me deixará de volta en Vincios. Quen me ía dicir que ía voltar a casa antes do que pensaba, antes do previsto, e con tan boas novas. Á vista do resultado, o teórico de conducir pode agardar... ogallá esta entrevista sexa mellor que as anteriores :-D
Vémonos en Churruca!
chuzame -
Express
Posted by leituga on 25 Xun 2007 | Tagged as: Cousas..., Leitugadas
Bob Dylan trabucouse cando dixo aquilo de 'Time passes slowly up here in the mountains'. Estes dez días pasaron tan rápido e teño a sensación de que os aproveitei tan mal que dá rabia ter que marchar. Esta noite toca volta a Bilbo para facer algúns trámites (e para, con sorte, estar un pouco máis preto dese L verde que tanto medo me dá). Non sei exactamente qué día hei vir de volta a Vincios, pero non creo que sexa moi tarde (tampouco quero adiantar acontecementos, a verdade).
De momento teño a sensación de que estes días foron, coma tantas outras veces, unha visita e non o que realmente significan: unha volta á orixe (coma Larsa). Nunca fun quen de asimilar dignamente as etapas de cambio, pero desta vez o certo é que teño moitas ganas de afronta-lo que en principio é o descalabro dos meus supostos plans de futuro e enfrontarme a esta nova etapa de cambios a tódolos niveis, a sabendas de que as persoas que me queren e ás que lle importo están aí, dando o seu apoio sen xulgar.
Ao que ía, que sempre me vou camiño de Úbeda: grazas por escoitarme, por facer flan (mamá, quérote! :P), por darme aloxamento auriense, por tirarme das orellas por faltar ao meu compromiso compostelán, por facer plans para viaxes pendentes, por convidarme a concertos e animarme, por estar aí sen ter que pedilo e por convencerme de que este verán vai ser, cando menos, algo do que aprender. Que queda moito por diante!
PD: Marta converteuse, sen eu velo, na gañadora do Primeiro premio da EIS de Vigo pola curtametraxe 'Sueños'. É ou non unha pequena xenio?
chuzame -
Leituga retornada
Posted by leituga on 19 Xun 2007 | Tagged as: Cousas..., Leitugadas
Vaiamos por partes, que dixo Jack o Destripador:
1- Cheguei a Vincios o sábado pola mañán, con maletas de cencocincuenta quilos (quilo arriba, quilo abaixo). Parece mentira a de cousas que se acumulan en dous anos (e o que falta por traer!)
2- Fáltanme dúas notas, pero de momento podo afimar que xa non vou volver pisa-la universidade, nin a viguesa nin a bilboeta como alumna. Son cuaselicenciada en Comunicación Audiovisual!
3- Esta tarde teño a miña primeira entrevista de traballo :-D
4- O resto da miña vida, está en Stand By.
5- Se queredes quedar, saber, preguntar, xa sabedes onde estou!
6- Mañán danme o meu flamante novo ordenador! :-D
7- en breve... exame de conducir. Socorro!
chuzame -
Rakel
Posted by leituga on 12 Xun 2007 | Tagged as: Cousas..., Leitugadas
A cousa vai de felicitacións ultimamente. Vese que finais de agosto e comezos de setembro é unha época que incita ao arrime, porque senón non me explico que haxa tantos nacementos entre finais de maio e comezos de xuño :P
Hoxe tócalle o turno a Rakel, ou o que é o mesmo, á raparigha. Rakel é, sen dúbida, a miña amiga máis antiga (que non a máis vella). A nosa historia vén de lonxe: temos un tataravó común, o que nos leva a bisavós irmáns e avós curmáns... e, ademais de ser veciñas, as nosas nais e tías son amigas dende sempre. Podería dicirse que estamos condenadas a entendernos, pero non é así. Coñecémonos dende moi cativas, e mesmo hai fotos que retratan momentos xuntas que eu nin lembro, aínda que en realidade non comezamos a levarnos ben ata os trece, catorce... por aí. Viviamos (agora en pretérito) preto e os nosos gustos musicais, literarios e reivindicativos coinciden ata extremos preocupantes :P.
Sei que xa o dixen algunha que outra vez, pero admiro moito a Rakel. Dende que eramos pequenas ela tiña claro qué era o que quería estudar, qué era o que quería facer e a qué se quería adicar. Sempre envexei a súa decisión (eu, a raíña da incertidume) e a súa capacidade para atoparlle o lado bo a todo. Ademais, Rakel é unha desas persoas que a miña nai chama reversibles: bonita por fóra, bonita por dentro :-)
Sei que debería ter escrito outra cousa, algo máis profundo, unha exaltación da amizade ao máis puro estilo etílico, pero en realidade o que quería facer con isto era, ademais de felicitala polos 23, darlle as grazas. Ela, ademais de amiga, crítica literaria, crítica cinematográfica e sobretodo gurú musical, é a miña confesora e unha orella sempre disposta a escoitar. Os seus consellos, os seus folgos, as súas dúbidas e mesmo as súas críticas levan axudándome anos e anos e anos, mesmo agora, na distancia (debería dicir: SOBRETODO agora, na distancia). Qué bo é saber que cando volte a casa vai estar aí para rir, para chorar, para pasar tardes no sofá coma antes, para tomar cañas e dar paseos polo Casco Vello, para ir a concertos, para facer tódolos plans que temos pendentes que sempre deixamos dun ano para o outro e que algún día cumpriremos. Que hai tempo.
Asko maite zaitut, Rakeliña!
Zorionak!
chuzame -
Medo (outra vez)
Posted by leituga on 10 Xun 2007 | Tagged as: Cousas..., Leitugadas
É en momentos así, estando soa, cando máis me asaltan as dúbidas: ¿Estou facendo o correcto? Ogallá houbese algún xeito de saber que os pasos que damos van ser cara adiante.
De momento estou inmersa nunha amalgama de sensacións e non sei cómo describilas... ou como saír de aquí. Penso que o que fago é o que teño que facer, pero tamén que no meu egoísmo estou ferindo a moitas persoas, estoume levando por diante algo que poida que non se volva repetir. E dá medo.
Tiñas razón cando dicías que hai dúas eu: a que son e a que me gustaría ser. Estou tomando decisións para chegar a se-la que me gustaría ser... e coido que estou esquecendo á que son de verdade, a que vai sufrir por isto.
O outro día veume á cabeza unha palabra: inefable. Paradoxalmente, é a única palabra que describe o meu estado de ánimo agora. Se me preguntasen qué tal estou, non podería contestar. Que tal estou? pois ben pero mal, contenta pero triste, con ganas pero con medo.
Achégase o día D. Esta semana toca facer maletas, preparar unha mudanza e pensar no resto dos días. O meu lado valente dime 'adiante, non o penses dúas veces e faino, sabes que é o que queres facer'. O meu lado racional (o covarde, o que leva rexindo a miña vida tantos anos) di 'pénsao, é isto o que queres? estás segura? vaste arrepentir, e sábelo, e cando te decates será tarde'. E sei que non será ata ese momento no que eu chegue a ser consicente da magnitude da decisión, da magnitude do elixido. E non hai dúas vidas paralelas, non hai forma de saber cómo terían sido as cousas sen facer X, ou qué tería pasado se me quedo, ou se marcho a outro lugar en troques de voltar a casa.
Un amigo preguntoume o outro día se non me gustaba a sensación de non saber qué vas estar facendo dentro dunha semana. E non, a min non me gusta. A min gústame saber qué vou facer, onde e como. De momento só sei o onde: en Vincios. E haberá tantas cousas que queden atrás que será imposible enumeralas.
chuzame -
Parabéns
Posted by leituga on 06 Xun 2007 | Tagged as: Leitugadas
Teño un irmán que hoxe cumpre 18 anos. É abraiante, facendo memoria, das cousas das que unha é capaz de lembrarse:
1-A primeira vez que fun consciente de que ía ter un irmán (ou irmá). Sei que papá e mamá mo dixeran varias veces, pero lembro unha tarde, á volta do cole, na que mamá me dixo que apoiase a cabeza na súa tripa e oínte. Lembro que dende aquel día aquilo converteuse case nun ritual, e eu (que son un toxo) dábache mimos e bicos extrauterinos.
2-Ías nacer o día do meu cumpre, o 31 de Maio. Ías ser, segundo papá e mamá, o meu agasallo máis importante. E ti, coma min, decidiches retrasarte unha semana máis. Xa che vale, tiven que agardar polo meu agasallo dúas semanas ata que saíches do hospital :P.
3-Cando voltaches do hospital despois da túa primeira operación. Tiñas bastantes puntos, e eu non tiña nin idea de cómo facer para que non che doesen. Lembro que cada vez que tentaba moverte ou axudarche facíache dano, e dábame moitísimo medo.
4-Aprendeches a ler e a escribir con tres anos... moito antes ca min. Odieite en silenzo (e a viva voz) durante meses :P
5-O día no que fixeches de McGyver e cortaches o cable da túa lámpada. Saltaron os plomos e chegaches á cociña coa manga do xersei churruscada e as tesoiras de corta-las unllas dos bebés. Menudo elemento!
6-Os días nos que estiveches ingresado pola segunda operación, con cinco anos, que chegaches a casa queixándote de que o Hospital era un sitio horrible no que entrabas san e saías enfermo.
7-Un dos peores recordos da miña vida protagonízalo ti: o día no que te desmaiaches na escola. Teño algunhas imaxes gravadas a ferro daquel día. E os días que estiveches ingresado, que nos escribíamos cartas. Non sei onde quedarían, pero sería xenial telas recuperado, coa túa letra desastrosa de cinco anos (mira quen foi falar!). Todo o mundo se sorprendía de que nos escribíramos, pequeno como eras, e tiña moita gracia; ti contábasme o día aburrido de hospital e eu o día aburrido na casa de Purilla.
8-As mudanzas, e o medo que nos daba aquel piso de aluguer con papel nas paredes... e o divertido que era pintar na terraza.
9-Tódolos veráns en Tirán. Sen dúbida, un dos mellores recordos da miña infancia. Os días na praia facendo castelos, buscando tesouros e aprendendo a nadar (por que sempre tes que facelo todo antes ca min?). A casiña de tela, as tardes de chuvia no faiado buscando nos armarios vellos, a casa de Cris, os tutelos que nos fixera papá e cos que arruinamos varias camisetas...
10-Lembro as tardes na Garrida e na Pouleira, na piscina de Adri. Os xogos coas escobas na casa dos avós. As carreiras con Misca e Trotsky polas pedras...
11-Os días que xogabamos nas obras da casa e a mudanza definitiva a Vincios.
12-A Sobreira, cos de Zamáns (dos que riamos tanto e que daban tanto medo). As carreiras de bicis pola Fraga e os accidentes máis ou menos aparatosos. A piscina grande.
13-O famoso Fin de Ano no que ningún Cabezas comeu as uvas... ese si que foi grandioso. E o teu cabreo, menudo berrinche!
14-Agamenón (Aga, para os amigos). Os primeiros días, cando era un cadeliño e choraba. Os intentos por civilizalo, en van. O seu berce que houbo que tirar para que non seguise dándolle renda solta ao seu desexo sexual. Aga meténdose na piscina, entrando na casa e ladrando para que soubésemos que estaba aí. Aga sentado no sofá cheo de lama (aquel día a mamá case lle dá un patatús), cheirando todo o garaxe porque sabía que nalgún lado estaba a súa comida...
15-O teu primeiro día de instituto. Estabamos ti, Marta e mais eu e nós dábamosche consellos para o primeiro día de clase. Non sei cal dos tres estaba máis nervioso :-).
16-As viaxes no insoportable (e inmundo) autobús ao instituto, co Discman oíndo calquera cousa para non ter que oír a música horrible de Chuvias... ou de Tino.
17-A miña selectividade e os folgos que me deches (e o pin da sorte, non o esquezas ti!)
18-As apertas de verdade, desas que din que me vas botar de menos sen que mo teñas que dicir ti. As veces que me pides que volte (xa te arrepentirás) para facer cousas xuntos.
19-Os plans que temos para este verán :-)
20-Tódolos agasallos que me fixeches, dende o CD feito por tódolos meus amigos, o álbum de fotos co que te percorreches Vigo para que o asinasen todos, as fotografías, os zapatiños para saír voando, a canción máis bonita do mundo...
...e mentres eu o único que fago hoxe é sacarte da ducha para cantarche o Parabéns, pór unha montaxe horrible no fotolog e escribirche isto, que é cutre pero espero que che faga ilusión. Lembro moitas outras cousas, por suposto, que 18 anos dan para moito, pero quizais estas sexan das máis relevantes.
Quérote moito, Teo, e aínda que reneguemos o un do outro continuamente sei que eu non sería como son sen ti... e supoño que ti tampouco sen min. Biquiños! E de novo, parabéns!
chuzame -
ETA rompe a tregua
Posted by leituga on 05 Xun 2007 | Tagged as: Caos, Política
Supoño que agora moitos diredes 'sabíao', ou 'qué agardabas'. Pois eu o que agardaba non era isto. Eu agardaba a fin da loita armada, por riba de todo.
Baixo o meu punto de vista, todos se equivocaron. ETA cometeu un grave erro co atentado da T-4, no que morreron dúas persoas por pura mala sorte. E digo o da mala sorte porque o lugar onde se ía produci-lo atentado estaba desaloxado, agás por dúas persoas que durmían nos seus coches. O que nos leva a outra reflexión: por que durmían esas dúas persoas nos seus coches? Pois porque non eran de Madrid, vivían noutras comunidades. E que facían en Madrid? Ir buscar a alguén, porque o Estado centralizado só permite que os voos internacionais de longo percorrido cheguen a Madrid, e cando outras Comunidades plantexan xestiona-los seus aeroportos e amplia-la cobertura dos mesmos, Madrid di que non, non vaia ser que lles quiten importancia. Pero o centralismo exacerbado non é o tema de hoxe. Ao que ía, coido que ETA cometeu un grave erro co órdago que lanzou en Decembro. Estou convencida de que só pretendían lanzar un aviso, un pulso ao poder, pero trabucáronse nas formas. Un atentado, o roubo de armas ou o envío de cartas de extorsión a empresarios non son formas de garantir unha tregua.
Pero coido que desta vez non só foi ETA quen se equivocou. O PSOE confundiuse de camiño, por covarde. Tíñalle tanto medo ao voto de centro e ao pouco voto de dereita que raspa que non se atreveu a dar pasos importantes, pasos históricos. O que tiña que ter feito Zapatero (e o seu goberno, que non foi só cousa súa) era facer oídos xordos das críticas que lle chovían dende a dereita, e dende determinado sector da poboación que de súpeto, colleulle o gusto a saír de manifestación, e avanzar. Facer propostas, escoita-las do interlocutor e chegar a un termo intermedio. Que non queres que se independicen? Pois moi ben, pero cando menos non lles ilegalíce-lo partido.
Non hai ningunha xustificación política ou legal que permita ilegalizar un partido. Digan o que digan dende o goberno, é unha decisión anticonstitucional, coma a de pechar xornais. Onde se viu iso? Pois nas dictaduras. Estou convencida de que en Francia ninguén se cuestionou ilegaliza-lo partido de Le Pen (e si, coido que é a primeira vez que poño como exemplo de algo a Francia). Paréceme moi chistoso que nos escandalicemos co que fai Chávez en Venezuela, que pecha canles de TV por seren críticos co seu goberno, e nós aquí clausuramos Egunkaria e ilegalizamos todo o que cheire a abertzale. Independentemente de se estás dacordo con eles ou non, son unha opción política tan válida como pode se-la miña. E non é certo que estean a favor da loita armada como norma. Non é certo que sexan uns 'radicais' como norma. E tampouco é certo que cada contenedor que arde ou cada sucursal bancaria que se queima sexa por motivos políticos. Que en Vigo tamén arden e ninguén, agás Núñez Feijóo, falou de Batasuna en Galiza. Tamén se equivocou o PNV, sendo tan ou máis covarde se cadra que o PSOE. Se realmente o que queres é que o proceso avance, axuda a facer camiño, non fales de 'empurrar', senón de avanzar. O PNV, baixo o meu punto de vista, arrimouse á árbore que lle daba mellor sombra e mollouse en contadas ocasións. E por suposto, non vou falar do PP, porque eles teñen moi claro de onde veñen a meirande parte dos seus votos. Senón, non tería sentido que alentasen o discurso do medo ata nas eleccións municipais. Que xa me dirás qué lle importa a un de Motril ou a un de Ribadeo que a esquerda abertzale consiga ou non votos en Altsasu.
Con esta clase política covarde, máis preocupada polos votos das eleccións xerais que por facerlle un ben á sociedade, pouco imos avanzar. Interésalles moito que haxa un inimigo, reasinar pactos antiterrorismo, ser de cando en cando o centro de atención a nivel internacional porque hai uns tipos medio tolos que queren independizarse e matan xente. Con esta clase política o único que sinto é desprezo, porque non se decatan de que somos moitos os que confiamos na súa eficacia, no seu bo facer, para levar a cabo grandes proxectos, coma o da paz. Non se decatan de que estivo nas súas mans, de que o tiveron moi preto e que o deixaron escapar. A miña pregunta é: haberá máis oportunidades coma esta? e de habelas, vaise facer algo? O tempo dirá, pero eu non creo. Xa non confío en Madrid.
Se queredes ler máis: 1, 2, 3, 4,.
chuzame -
Hai que velo
Posted by leituga on 03 Xun 2007 | Tagged as: Cousas..., Leitugadas, Política
Supoño que moitos xa o coñeciades e outros tantos vístelo pola tele cando o emitiron, pero para os que non (ou para os exiliados):
Linguas Cruzadas, un documental feito para a TVG sobre o emprego do galego e o castelán nas novas xeracións, ou o que é o mesmo: nós e o bilingüismo esquizofrénico.
chuzame -
Sweet Caroline
Posted by leituga on 02 Xun 2007 | Tagged as: Cousas..., Leitugadas
E porque non todo vai ser negativo, vou compartir con vós (mira qué xenerosa) unha das pequenas-modestas-cutriñas producións que fixemos ao longo da carreira.
Mañana Negro é o que xorde dun proxecto de Producción Audiovisual de comezos deste último ano, crear unha curtametraxe instantánea. A cousa, segundo a profesora, consiste en colle-los os equipos e en 24h gravar algo, o que se nos ocorra, de non máis de tres minutos, co títutlo 'Mañana Negro'. E este é o resultado. A historia dunha diva vida a menos que esperta unha mañán e...
chuzame -